Książka “Kac” Hranta Matewosjana w tłumaczeniu Aleksandry Majdzińskiej i  Wahrama Mechitariana jest pierwszą z nowej serii wydawniczej CafÉU. 

Z eseju wprowadzającego Lusine Charatian:

W wywiadzie udzielonym w 1984 roku Matewosjan powiedział: „Sto czterdzieści lat temu przybył tu mój dziadek i założył  naszą wioskę, Ahnidzor. Zamierzam powtórzyć dzieło dziadka  w literaturze – stworzyć własną wioskę… Gdy przyszedłem na  świat, Ahnidzor już istniał; Cmakut jeszcze nie. Cmakut łączy  w sobie prawdziwy Ahnidzor i moją do niego miłość. Póki żyję,  Cmakut będzie istniał; będzie się zmieniał i rozwijał, liczba  jego mieszkańców będzie rosła. Cmakut to moja miłość, moje  nastawienie do świata, moja obawa o człowieka. Cmakut to ja”.  

Literacki gest Matewosjana wykracza poza przedstawienie wsi jako swoistego archiwum autentyczności w kontrze  do nowoczesności. Cmakut powstaje jako pełnoprawne, osobne  centrum, jako przestrzeń wypracowująca własne spojrzenie.  Sama idea Cmakutu nabiera więc kluczowego znaczenia. Jak  sugeruje sam autor, Cmakut jest czymś więcej niż fikcyjną  wsią; jest swoistym przekształceniem wioski Ahnidzor, przesianym przez filtry pamięci, języka i afektu. Cmakut nie jest  tłem wydarzeń; jest całym światem, istniejącym tak długo, jak  długo podtrzymuje go głos pisarza; Cmakut odradza się i jest  przeżywany na nowo wraz z każdym nowym czytelnikiem.  

Książka ta, napisana pod koniec lat 60. jest przykładem jednego z pięciu zapomnianych arcydzieł, które staramy się jako Wydawnictwo Pogranicze przywrócić do świadomości polskiego czytelnika w ramach naszej nowej serii wydawniczej CafÉU. Są to książki zanurzone głęboko w doświadczeniach Europy Środkowej, Bałkanów i Kaukazu - regionach, w których szczególnie wyraziście ujawniły się najważniejsze dramaty nowoczesności: wojna i przemoc, imperium i wyzwolenie, pamięć i wyparcie, przynależność i wykluczenie. Bez tych głosów obraz literatury europejskiej pozostaje niepełny.

CafÉU to także współcześni pisarze i pisarki, wcielający się w rolę odkrywców i ambasadorów wybranych książek. To oni wskazują dzieła, piszą eseje wprowadzające i angażują się w ich upowszechnianie. Dzięki nim zapomniane arcydzieła otwierają się na nowe odczytania, osadzone w żywym kontekście kulturowym, historycznym i społecznym.