Mechanizmy przeoczeń w historii literatury (przeoczeń mniej lub bardziej zamierzonych) też poddają się opisowi, podobnie jak mechanizmy konstruowania reputacji przesadnie dużych, ponad miarę rzeczywistych zasług dla języka. I pewnie ktoś to kiedyś nazwie i opisze. Przypadek Ficowskiego to przeoczenie do kwadratu: tuzy miały do czynienia z pisarzem o wielu kompetencjach, wybitnym w każdej dziedzinie, jaką się zajmował, również na niwie pozapoetyckiej, na której uprzedził wszystkich – i zrobił w jakimś sensie więcej, niż było do zrobienia; niż można było przed Ficowskim sądzić, że da się zrobić. Czy wielu innych wzięło na siebie taką pracę domową i wykonało ją w takim stylu?

Ze wstępu Piotra Sommera

Piotr Sommer przygotował również wybór poezji Jerzego Ficowskiego Wszystko to czego nie wiem (1999) i współredagował (wraz z Jakubem Ekierem) tom Mistrz Manole i inne przekłady (2004), który scala większość dokonanych przez Jerzego Ficowskiego przekładów poetyckich.